Σε κάθε κοινωνία υπάρχουν ιστορίες που ακούγονται συχνά. Είναι οι ιστορίες που προβάλλονται, που συζητιούνται, που βρίσκουν χώρο να εκφραστούν. Παράλληλα όμως, υπάρχουν και άλλες ιστορίες — πιο σιωπηλές, λιγότερο ορατές, αλλά εξίσου σημαντικές. Είναι οι ιστορίες που δεν γράφονται ποτέ, όχι γιατί δεν αξίζουν, αλλά γιατί δεν βρίσκουν εύκολα τον τρόπο ή τον χώρο να ειπωθούν.
Αυτές οι ιστορίες βρίσκονται μέσα στην καθημερινότητα. Δεν έχουν απαραίτητα έντονη δραματικότητα ή θεαματικές εξελίξεις. Είναι ιστορίες προσπάθειας, προσαρμογής, αντοχής. Ιστορίες που εξελίσσονται αθόρυβα, χωρίς να τραβούν την προσοχή.
Ας σκεφτούμε έναν γονιό που κάθε μέρα οργανώνει τη ζωή του γύρω από τις ανάγκες του παιδιού του. Δεν θα μιλήσει απαραίτητα για αυτό. Δεν θα το παρουσιάσει ως κάτι ιδιαίτερο. Κι όμως, αυτή η καθημερινότητα κρύβει μια ιστορία που αξίζει να ακουστεί.
Ή έναν άνθρωπο που κάνει μικρά βήματα εξέλιξης. Που προσπαθεί, που προσαρμόζεται, που συνεχίζει. Αυτή η πορεία μπορεί να μην είναι ορατή προς τα έξω, αλλά έχει αξία.
Οι ιστορίες που δεν λέγονται συχνά έχουν ένα κοινό στοιχείο: δεν συνοδεύονται από προβολή. Δεν υπάρχει χώρος να εκφραστούν ή δεν υπάρχει η διάθεση να παρουσιαστούν. Και έτσι, παραμένουν στο περιθώριο.
Ωστόσο, η αξία μιας ιστορίας δεν καθορίζεται από το πόσο ακούγεται. Καθορίζεται από το περιεχόμενό της. Από την εμπειρία που περιγράφει, από το νόημα που φέρει.
Στον χώρο της κοινωνικής υποστήριξης, αυτές οι ιστορίες είναι καθημερινότητα. Είναι οι ιστορίες των ανθρώπων που συναντά κανείς, που δεν αποτυπώνονται σε αριθμούς ή σε αναφορές, αλλά σε εμπειρίες. Και αυτές οι εμπειρίες έχουν ιδιαίτερη σημασία.
Η ανάδειξη αυτών των ιστοριών δεν σημαίνει ότι πρέπει να εκτεθούν ή να παρουσιαστούν δημόσια. Σημαίνει ότι χρειάζεται να αναγνωριστούν. Να υπάρξει χώρος για να ακουστούν, έστω και σε μικρότερο κύκλο.
Ας φανταστούμε πόσο διαφορετικά θα ήταν αν δινόταν περισσότερος χώρος σε αυτές τις αφανείς ιστορίες. Αν η προσοχή δεν εστιαζόταν μόνο στο «εντυπωσιακό», αλλά και στο «ουσιαστικό». Αν αναγνωριζόταν η αξία της καθημερινής προσπάθειας.
Η κοινωνία έχει ανάγκη από αυτές τις ιστορίες. Γιατί μέσα από αυτές, γίνεται πιο ολοκληρωμένη η εικόνα της πραγματικότητας. Δεν είναι όλα έντονα ή ακραία. Πολλά είναι απλά, αλλά σημαντικά.
Οι ιστορίες που δεν γράφονται συχνά είναι και οι πιο αυθεντικές. Δεν έχουν διαμορφωθεί για να παρουσιαστούν. Δεν έχουν προσαρμοστεί για να εντυπωσιάσουν. Είναι όπως είναι.
Και ίσως εκεί βρίσκεται και η αξία τους.
Ίσως τελικά το ζητούμενο να μην είναι μόνο να λέγονται περισσότερες ιστορίες, αλλά να μαθαίνουμε να ακούμε καλύτερα αυτές που ήδη υπάρχουν.
Γιατί μέσα σε αυτές τις σιωπηλές αφηγήσεις, βρίσκονται κομμάτια της ανθρώπινης εμπειρίας που δεν πρέπει να μένουν αόρατα.
Και όταν ακουστούν, αλλάζει κάτι — όχι μόνο για αυτούς που τις μοιράζονται, αλλά και για αυτούς που τις ακούν.
